God Awakens Us in the Wilderness

Article by Scott Hubbard

Few things threaten our faith more than when a good gift of God, beautiful and innocent in itself, slowly becomes necessary for our happiness.

“The most deadly appetites are not for the poison of evil, but for the simple pleasures of earth,” John Piper writes. “For when these replace an appetite for God himself, the idolatry is scarcely recognizable, and almost incurable” (A Hunger for God, 18).

“The simple pleasures of earth” are good things, of course. A satisfying career, a healthy body, a best friend, a fulfilling marriage, and every other good gift comes down from the Father of lights and, like the heavens themselves, declares something of God’s glory (James 1:17; Psalm 19:1). When Paul says that God “richly provides us with everything to enjoy” (1 Timothy 6:17), he really means enjoy. God’s ocean of gifts is meant for swimming.

But the simple pleasures of earth are never completely safe in the hands of sinners — even redeemed ones. Without care, we feast on the abundance of God’s house and forget that it is his house. We eat and eat, and gradually neglect the host. Eyes lower from heaven to earth. Spiritual senses dull. “Desires for other things” begin to choke the word (Mark 4:19).

In moments like these, it is one of God’s severe mercies to deal with us as he dealt with Israel, and to send us into the wilderness.

The Unbelievable, Incomprehensible, Mind-Blowing Power Available to Us!

If you believe in Jesus Christ you have more power available than you can possibly imagine.  It is a power so great that it takes a revelation from God to even begin to comprehend it:

I do not cease to give thanks for you, remembering you in my prayers, that the God of our Lord Jesus Christ, the Father of glory, may give you the Spirit of wisdom and of revelation in the knowledge of him, having the eyes of your hearts enlightened, that you may know what is the hope to which he has called you, what are the riches of his glorious inheritance in the saints, and what is the immeasurable greatness of his power toward us who believe, according to the working of his great might that he worked in Christ when he raised him from the dead and seated him at his right hand in the heavenly places, far above all rule and authority and power and dominion, and above every name that is named, not only in this age but also in the one to come. (EPH 1:16–21).

Paul prays that the saints would know “what is the immeasurable greatness of his power toward us who believe.” If we don’t know about it, we won’t access it, won’t benefit from it, won’t ask for it. My first year as a Christian I didn’t know the truth in Romans 6 that believers are no longer under the dominion of sin. I didn’t realize that I had the power of the Holy Spirit to put my evil desires to death. My ignorance of the power available to me resulted in much needless misery. Paul wants his readers to know about this awesome power they can access, so he prays that God would enlighten their hearts to know the immeasurable greatness of God’s power toward them.

Count Your Blessings, Abraham

When God called Abraham in Genesis 12:1-3, he received several promises. The final element of the blessing is found in these words: "And in you all the families of the earth will be blessed" (Genesis 4:12b). It reaches back into the families being divided by sin in Adam's fall (Genesis 3), the deluge and the confusion of the languages at Babel. The curse of sin will be replaced by blessings. It will be a blessing so great that its effect will extend to "all the families of the earth."

Abraham took God at His word and believed Him. "For what does the Scripture say? 'Abraham believed God, and it was credited to him as righteousness'" (Romans 4:3).

Let's bear in mind that Abraham did not merit God's special blessings. There was nothing in Abram that commended him to God. "There is no one righteous, not even one" declares the Word of God. Abram had an idolatrous background (Joshua 24:1-3). Even though he had a pagan ancestry God in mercy and grace reached down to Abram. The great blessings of God always begin with His grace. God saved him by grace.

This blessing can be thought of only in connection with the promised Savior. This promise to Abraham is definitely messianic and determines that the Messiah is to emerge from the line of Abraham. Only in the idea of the Messiah does the depth of the thought adequately display itself. All of the promises that followed in the Hebrew Scriptures were merely expansions, closer definitions and identifications of the salvation held out to the whole human race in this promise.

The Gospel writer Matthew, writing to Jewish people, began with these words from "The book of the genealogy of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham" (Matthew 1:1).

What Do Evangelicals Believe?

Since there is not universal agreement upon the definition of evangelicals, we must first make a definitive statement about evangelicals, as related the following paragraphs. Here, the term "evangelicals" refers to that subset of believers who share the following attributes:

• Conservative interpretation of the Bible, as well as a conservative world view
• A belief in, and a desire for, sharing the gospel with others
• Tolerance of other viewpoints, as opposed to those who might be categorized as "fundamentalists"

Evangelicals view the Bible in a literal and conservative sense. They do not constitute a denomination; rather, they can be found in evangelical Bible churches, non-denominational churches, independent churches, Baptist churches, and Methodist churches, as well as many others. Of course, all evangelicals do not agree on everything, but most will share a general agreement on the
core doctrines of Christianity, as outlined below.

The Bible

Evangelicals believe in the Old and New Testaments as verbally inspired by God and without error in the original writings. They believe that the scriptures are to be interpreted in a normal and literal way, and that they are understood as the believer is guided by the Spirit of God. Such interpretation quite naturally leads to a pre-millennial dispensational view of history (John 10:35, Matthew 5:18, 2 Timothy 3:16, 2 Peter 1:21, 1 Corinthians 2:13, 1 Timothy 5:18, 1 Corinthians 2:14-16, John 16:12-15).

God

There is one eternal God who, though a single essence, exists in three equal persons--Father, Son, and Holy Spirit, constituting the doctrine of the Trinity (John 6:27, Hebrews 1:8, Acts 5:3-4, Deuteronomy 6:4, 2 Corinthians 13:14, Matthew 28:19, Isaiah 48:16).

Jesus

God the Son became flesh in the person of Jesus Christ, who was begotten by the Holy Spirit and born of the virgin Mary, and who is true God (deity) and true man (humanity) (John 1:14, Matthew 1:18-25, Matthew 26:38, John 11:33, John 8:40, Hebrews 1:8, Hebrews 2:14). Jesus Christ died for our sins as a substitutionary sacrifice, and all who believe in Him are declared righteous on the basis of His shed blood (2 Corinthians 5:14, Mark 10:45, Romans 3:24-26, 1 Peter 3:18, Romans 5:8-9).

The physical body of Christ was resurrected, He ascended into heaven, and He lives there for us. He serves as high priest, intercessor, and advocate in our behalf with the Father (Romans 1:4, John 20:25-27, 1 John 2:1, Hebrews 7:25, Mark 16:19, Acts 1:9-11).

Jesus will return physically to the earth before His millennial kingdom is established here. He will come in His Father's glory to establish His kingdom in which He shall reign in righteousness and peace (Acts 1:11, Matthew 24:30, Revelation 20:4-6, Isaiah 9:6-7, Isaiah 11:2-5).

The Holy Spirit

The Holy Spirit is a person of the godhead. He convicts the world of sin, regenerates and seals the believer, sets the believer apart to a holy life, baptizes the believer into the body of Christ, and permanently indwells the believer (2 Corinthians 2:10-11, 12:11, Isaiah 40:13-14, Psalm 139:7, Titus 3:5, John 3:5-7, 14:16-17, 16:8, Ephesians 1:13, 2 Thessalonians 2:13, 1 Corinthians 12:13, Romans 8:9).

Man

Man was created in the image of God, be he sinned and consequently experienced physical death (separation of the soul from the body) and spiritual death (separation from God). The consequences of this sin affect the entire human race. All humans are born with a sinful nature, and are in need of salvation (Genesis 1:26-27, 2:17, 3:6, Romans 3:23, 5:12-19, Ephesians 2:1-3, 4:18, Mark 7:20-23, John 2:24-25).

Salvation

Whoever believes in Jesus Christ as his Savior becomes a child of God. This salvation is not the result of any human effort or merit (John 1:12, 3:16, Ephesians 2:8-9, Romans 3:28).

The Security of the Believer

All believers are kept eternally secure by the power of God through the new birth, the indwelling of the Holy Spirit, and intercession of Christ (John 10:28-30, 14:16-17, 1 Peter 1:23, Ephesians 4:30, 1 John 2:1, Romans 8:38-39).

The Flesh

All believers still possess the flesh (the sinful nature) in this life,
but God has made full provision for believers to overcome this flesh and to live for God through identification with Christ and a knowledge of the scriptures, and by the power of the indwelling Holy Spirit (Romans 7:15-21, 6:1-11, 8:11-13, Ephesians 2:10).

Prayer

God answers prayers (James 5:14-15, 1 John 5:14-15).

The Church

The church, in its invisible form, is universal, the true body of Christ. All believers, from the day of Pentecost until the church is caught up to heaven in the rapture, are members of the universal church, regardless of denominational affiliation. Christ ordained the ordinances of water baptism and the Lord's supper until He returns (Colossians 1:18, Ephesians 4:4-6, Acts 1:5, 11:15-16, 1 Corinthians 12:13, 11:24-26, 1 Thessalonians 4:13-17, Matthew 16:18, 28:19).

Resurrection

All people will be resurrected. Believers are resurrected to enjoy life with God. Unbelievers are resurrected to experience judgment and then eternal suffering apart from God (1 Corinthians 15:52, 1 Thessalonians 4:16, Revelation 20:4-6, 12-15, John 5:28-29, Daniel 12:2, Revelation 21:1-8).

Satan

Satan is a real person and, when given the opportunity, he attempts to defeat Christians. However, Christians can overcome Satan's schemes by applying scriptural truth (Ephesians 6:10-19, Luke 10:18, Job 1:6-12, John 8:44).

The Rapture

The Church Age will end with Jesus returning to the earth to rapture the church. This rapture is imminent, premillennial, and pre-tribulational. All members of the body of Christ, living and dead, will at that time be caught up to be with the Lord forever (1 Thessalonians 4:13-18, 1 Corinthians 15:51-53, Titus 2:13).

Evangelism

The church is to build of every member of the body, and make Christ known to the whole world. Every member of the body shares in this purpose. In relation to the world, believers are sent by Christ to communicate to unsaved people that God was reconciling the world to Himself in Christ (Matthew 28:18-20, Mark 16:15, 2 Corinthians 5:18-20, John 17:18-20, Acts 1:8, Romans 10:12-15, Isaiah 45:22, 49:6).

Spiritual Maturity

All believers are to give attention to becoming spiritually mature in order to function in the body of Christ and bring glory to God. The Bible emphasizes the godly exercise of one's spiritual gifts.

Owen Weber 2008

Ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa pagdurusa.

Sa lahat ng hamon na ibinabato sa Kristiyanismo sa makabagong panahon, maaaring ang pinakamahirap na ipaliwanag ay ang problema ng pagdurusa ng mga Kristiyano. Paanong ang Diyos ng pag-ibig ay pinapayagan ang pagdurusa sa mundo ng Kanyang mga nilikha? Para sa mga taong nagdaranas ng malaking kahirapan, hindi lamang ito isang usaping pampilosopiya kundi isang personal at malalim na isyung emosyonal din naman. Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa isyung ito? Binibigyan ba tayo ng Bibliya ng halimbawa ng pagdurusa at ng mga katuruan kung paano natin haharapin ang mga ito? 

Napaka-makatotohanan ng Bibliya pagdating sa usapin ng paghihirap at pagdurusa. Inilaan sa Bibliya ang isang buong aklat upang tugunan ang isyung ito. Ang aklat na ito ay tungkol sa isang tao na nagngangalang Job. Nagsimula ang aklat sa isang eksena sa langit na nagbibigay sa mambabasa ng senaryo ng pagdurusa ni Job. Nagdusa si Job dahil nakipagtuos ang Diyos kay Satanas tungkol sa kanyang pananampalataya. Sa abot ng ating kaalaman, lihim ito kay Job at sa kanyang mga kaibigan. Kaya nga hindi nakakapagtaka na lahat sila ay nagaapuhap ng paliwanag sa pagdurusa ni Job dahilan sa kanilang kawalang malay sa papel ng Diyos sa pagdurusa ni Job. Hanggang sa kumuha ng lakas si Job sa katapatan ng Diyos at sa pag-asa para sa kanyang katubusan. Hindi nauunawaan maging ng mga kabigan ni Job ng panahong iyon ang dahilan ng kanyang pagdurusa. Sa katotohanan, ng kumprontahin ng Diyos si Job sa bandang huli, nanahimik si Job. Ang katahimikan ni Job ay hindi nagpagaan sa kanyang nararanasang sakit at kabiguan na matiyaga niyang pinagtiisan. Sa halip, binibigyang diin nito ang kahalagahan ng pagtitiwala sa plano ng Diyos sa gitna ng pagdurusa, kahit na hindi natin alam kung ano ang Kanyang mga layunin sa likod niyon. Ang pagdurusa, gaya ng iba pang karanasan ng tao, ay nasa ilalim ng kapamahalaan ng makapangyarihang Diyos. Sa huli, natutunan natin na maaaring hindi natin nauunawaan ang partikular na dahilan ng ating pagdurusa, ngunit dapat tayong magtiwala sa ating makapangyarihang Diyos. Ito ang tunay na sagot sa pagdurusa. 

Ang isa pang halimbawa ng pagdurusa sa Bibliya ay ang kuwento ni Jose sa aklat ng Genesis. Ipinagbili si Jose sa Egipto ng kanya mismong mga kapatid bilang isang alipin. Sa Egipto, nadiin siya sa isang kasalanang hindi niya ginawa at siya’y ibinilanggo. Dahil sa pagdurusa at pagtitis ni Jose, sa biyaya at kapangyarihan ng Diyos, itinaas si Jose sa tungkulin bilang gobernador ng buong Egipto. Natagpuan niya ang sarili sa isang posisyon na may kakayahang iligtas ang mga bansa sa mundo sa panahon ng tag-gutom, kasama ang kanyang sariling pamilya at mga kapatid na naging dahilan sa kanyang pagiging alipin! Ang mensahe ng kuwento ay makikita sa mga pananalita ni Jose sa kanyang mga kapatid sa Genesis 50:19-21: “"Huwag kayong matakot, hindi ko kayo paghihigantihan! Masama nga ang inyong ginawa sa akin, subalit ipinahintulot iyon ng Diyos para sa kabutihan, at dahil doo'y naligtas ang marami. Kaya, huwag na kayong mag-alala. Ako ang bahala sa inyo at sa inyong mga anak." Pagkarinig nito, napanatag ang kanilang kalooban.”

Naglalaman din ang Roma 8:28 ng mga pananalitang nagpapalakas ng loob sa mga dumaranas ng kahirapan at pagdurusa, “Alam nating sa lahat ng bagay, ang Diyos ay gumagawang kasama ang mga nagmamahal sa kanya, ang mga tinawag ayon sa kanyang panukala, sa kanilang ikabubuti.” Sa Kanyang probidensya, kontrolado ng Diyos ang lahat ng nangyayari sa ating buhay – maging ang mga pagdurusa, tukso at kasalanan – upang ganapin ang Kanyang layunin para sa ating kapakinabangan. 

Ang mangaawit na si David ay nakaranas ng maraming pagdurusa sa kanyang buhay at ito ay masasalamin sa kanyang maraming tula na kinolekta sa aklat ng mga Awit. Sa Awit 22, makikita natin ang pagdurusa ni David, “O Diyos ko! O Diyos ko! Bakit ako binayaan? masidhi ang pagtaghoy ko upang ako ay tulungan, ngunit hindi dumarating ang saklolong hinihintay. Araw-gabi'y dumaraing, tumatawag ako, O Diyos, hindi ako mapanatag, di ka pa rin sumasagot. Ikaw yaong pinutungang tanging Banal, walang iba, dinakila ng Israel, pinupuri sa tuwina; Sa iyo ang lahi nami'y nagtiwala at umasa, nagtiwala silang lubos, iniligtas mo nga sila. Noong sila ay tumawag, ang panganib ay nawala, lubos silang nagtiwala at di naman napahiya. Tila ako'y isang uod at hindi na isang tao, kung makita'y inuuyam, nagtatawa kahit sino; Bawat taong makakita'y umiiling, nanunukso, palibak na nagtatawa't sinasabi ang ganito: "Nagtiwala siya sa Diyos, ngunit hindi siya pansin, kung talagang minamahal, bakit hindi intindihin?”

Nanatiling isang misteryo para kay David kung bakit hindi tumugon ang Diyos at tinuldukan ang kanyang mga sakit at pagdurusa. Nakita niya ang Diyos bilang ang “banal” sa Kanyang trono, ang kapurihan ng Israel. Tumatahan ang Diyos sa langit kung saan naroon ang lahat na mabuti, kung saan wala ng luha o takot, gutom o pagkagalit. Ano ang hindi alam ng Diyos sa mga dinaranas ng tao? Nagpatuloy si David sa pagrereklamo: “Para akong nasa gitna niyong asong mababangis; mga kamay ko at paa'y parang gapos na ng lubid. Ang buto ng katawan ko, sa masid ay mabibilang, minamasdan nila ako niyong tinging may pag-uyam. Pinaghati-hati nila ang damit ko sa katawan, ang hinubad na tunika'y dinaan sa sapalaran.”

Sinagot ba ng Diyos si David? Oo, pagkaraan ng maraming siglo, tinanggap ni David ang kasagutan. May isang libong taon ang lumipas, isang taong nagmula sa lahi ni David na nagngangalang Hesus ang pinatay sa isang burol na tinatawag na bundok ng Kalbaryo. Doon sa krus, dinanas ni Hesus ang kahihiyan at pagdurusa ng Kanyang ninuno. Ipinako ang mga paa at kamay ni Kristo. Pinaghati-hatian ng Kanyang mga kaaway ang Kanyang damit. Tinitigan at tinuya Siya ng mga tao. Binigkas ni Hesus ang mga pananalitang inusal din ni David sa aklat ng mga Awit: “O Diyos ko! O Diyos ko! Bakit ako binayaan” kaya nga nakigaya Siya sa mga paghihirap ni David. 

Si Kristo ang walang hanggang Anak ng Diyos kung kanino nananahan ang kaDiyosan ng Diyos, ay namuhay sa mundo bilang isang tao at nagtiis ng uhaw, gutom, tukso, kahihiyan, paguusig, kahubaran, pagdadalamhati, pagtatwa, panunuya, kawalang katarungan at kamatayan. Kaya nga dinanas din Niya ang naranasan ni Job, “Ngunit sa aming dalawa'y walang mamagitan, upang kami'y paglapitin, iwaksi ang pag-aaway” (Job 9:33).

Ang paniniwala ng Kristiyanismo sa Diyos, sa katotohanan ang tanging pananaw na makasasagot sa problema ng kasamaan at pagdurusa sa mundo. Naglilingkod ang mga Kristiyano sa isang Diyos na nabuhay dito sa mundo na dumanas din ng masasakit na karanasan, ng tukso, pagpapahirap, uhaw, gutom, paguusig, at maging ng parusang kamatayan. Kung tatanungin kung paano ang Diyos nagmamalasakit sa taong dumaranas ng kasamaan at pagdurusa, ituturo ng Kristiyanismo ang krus at sasabihin “ganyan kalaki.” Naranasan ni Kristo ang pagtatwa ng Diyos at Kanyang sinabi “O Diyos ko! O Diyos ko! Bakit ako binayaan?” Naranasan Niya ang parehong pagdurusa na nararanasan ng lahat tao na nakakaramdam ng pagkahiwalay sa biyaya at pag-ibig ng Diyos.

https://www.gotquestions.org

Ang layunin tungkol sa buhay.

Malinaw ang sinasabi ng Bibliya patungkol sa dapat na maging layunin ng buhay ng tao. Ang mga tao sa Luma at Bagong Tipan ay naghanap at natagpuan ang layunin ng kanilang buhay. Si Solomon, ang pinakamatalinong tao na nabuhay sa mundo ay natuklasan na ang buhay sa lupa ay walang kabuluhan kung ipapamuhay lamang para sa mundong ito. Ibinigay niya kanyang pananaw sa buhay sa Aklat ng Mangangaral 12:13-14, "Ito ang wakas ng bagay; lahat ay narinig: ikaw ay matakot sa Dios, at sundin mo ang kaniyang mga utos; sapagka't ito ang buong katungkulan ng tao. Sapagka't dadalhin ng Dios ang bawa't gawa sa kahatulan, pati ng bawa't kubling bagay, maging ito'y mabuti o maging ito'y masama." Ayon kay Solomon, ang buhay ay dapat gugulin sa pagbibigay luwalhati sa Diyos sa ating isip at gawa at sa pagsunod sa Kanyang kautusan dahil isang araw tayong lahat ay tatayo sa Kanyang harapan upang magbigay sulit. Bahagi ng layunin ng ating buhay ay ang katakutan Siya at sumunod sa Kanya.

Layunin din natin sa buhay na ito na ilagay sa tamang perspektibo ang buhay natin sa lupa. Hindi gaya ng mga tao na ang pinagtutuunan ng pansin ay ang buhay lamang sa lupa, hinanap ni Haring David ang kasiyahan sa buhay sa darating na panahon. Sinabi niya, "Tungkol sa akin, aking mamasdan ang iyong mukha sa katuwiran: ako'y masisiyahan pagka bumangon sa iyong wangis" (Mga Awit 17:15). Para kay David, ang ganap kasiyahan ay mararanasan sa araw na yaon na siya ay magigising sa ikalawang buhay at makikita ang Diyos ng mukhaan at magiging kagaya Niya (1 Juan 3:2).

Ang kahulugan ng buhay.

Ano ang kahulugan ng buhay? Paano ako makakasumpong ng layunin, katagumpayan at kasiyahan sa aking buhay? Mayroon ba akong kakayahan upang punuin ang isang bagay na pangwalang hanggan? Napakaraming tao ang patuloy na hinahanap kung ano nga ba ang kahulugan ng buhay. Kanilang inaalala ang mga taong nagdaan at nagtataka sila kung bakit hindi nagtagumpay ang kanilang mga relasyon at sa wari nila'y walang saysay ang lahat ng kanilang mga nagawa, kahit naabot pa nila ang mga nais marating at matupad na pangarap. May isang sikat na manlalaro ng larong baseball na kabilang sa prestihiyosong “Hall of Fame” ng larong baseball. Tinanong siya kung ano ang nais niyang sinabi sana sa kanya bago pa man siya nagsimulang maglaro ng baseball. Sumagot siya, nais ko sanang may nagsabi sa akin noon pa, na kung maabot ko man ang tuktok ng tagumpay wala pala itong saysay. Maraming mga pangarap ang natuklasang wala palang saysay matapos ang maraming taong nasayang sa pagsusumikap upang makamit mga ito.

Sa mundo ng tao, sinisikap niya na makamit ang kanyang mga layunin at iniisip na dahil sa kanilang mga ginagawa ay masusumpungan nila ang kahulugan ng buhay. Ilan sa mga pinagsisikapang makamit ng tao ay ang tagumpay sa negosyo, pagkakamal ng maraming salapi, pagkakaroon ng mabuting relasyon, pag-aasawa at paggawa ng mabuti sa kapwa at marami pang iba. Subalit maraming tao ang nagsabing sa kabila ng nakamit na nila ang lahat ng kanilang mga pangarap, nagkamal na ng kayamanan at nagkaroon ng mabuting relasyon at nakamit ang pinapangarap na maging asawa ngunit tila mayroon pa ring kulang sapagkat may puwang sa kanilang mga puso na kailanma'y hindi kayang punan ng ano mang bagay sa sanlibutan na Diyos lamang ang tanging makapupuno.

Magkapareho ba ang sinasambang Diyos ng mga Muslim at Kristiyano?

Ang sagot sa tanong na ito ay nakadepende sa kung ano ang ibig sabihin ng "Magkaparehong Diyos." Hindi maipagkakaila na ang pananaw ng mga Muslim sa Diyos at ang pananaw ng mga Kristiyano sa Diyos ay may mga pagkakahawig. Itinuturo ng dalawang pananampalataya na ang Diyos ang pinakamataas sa lahat, pinakamakapangyarihan, nakaka-alam ng lahat, nasa lahat ng dako sa lahat ng panahon at banal at matuwid. Naniniwala ang Islam at Kristiyanismo sa iisang Diyos na lumalang sa lahat ng bagay sa mundo. Sa ganitong aspeto, iisa lang ang sinasambang Diyos ng mga Kristiyano at Muslim.

Subalit, Mayroon ding mga kritikal na pagkakaiba sa pagtingin ng mga Kristiyano at Muslim sa Diyos. Habang kinikilala ng mga Muslim na si Allah ay may mga katangian gaya ng pagmamahal, kahabagan, at biyaya, hindi naman ipinapakita ni Allah ang mga katangiang ito na gaya ng Diyos ng mga Kristiyano.

Ako ay isang Muslim, kailangang pa ba akong maging Kristyano?

Marahil ang pinakamahalagang kaugnayan ng Islam at Kristiyanismo ay ang sinasabi ng Koran tungkol kay Hesus. Ayon sa Koran, ipinadala ni Allah si Hesus at Kanyang tinulungan sa pamamagitan ng Espiritu Santo (Sura 2:87), itinaas ni Allah si Hesus (Sura 2:253), si Hesus ay matuwid at walang kasalanan (Sura 3:46; 6:85; 19:19), si Hesus ay muling binuhay mula sa mga patay (Sura 19:33-34), inutusan ni Allah si Hesus na magtayo ng relihiyon (Sura 42:13), at si Hesus ay bumalik sa langit (Sura 4:157-158). Dahil dito, dapat alamin at sundin ng mga tapat na Muslim ang mga itinuturo ni Hesus (Sura 3:48-49; 5:46).

Detalyadong isinulat ng mga alagad ang mga aral ni Hesus sa unang apat na aklat ng Bagong Tipan. Ayon sa Sura 5:111, ang mga alagad ni Hesus ay tinulungan ni Allah na maniwala kay Hesus at sa kanyang mensahe. Ayon naman sa Sura 61:6, 14, si Hesus at ang kanyang mga alagad ay mga katulong ni Allah. At bilang mga katulong ni Allah, siguradong tama ang pagkakasulat nila sa mga turo ni Hesus. Inuutos ng Koran sa mga Muslim na paniwalaan at sundin ang Torah at ang unang apat na aklat sa Bagong Tipan (Sura 5:44-48). Dahil walang kasalanan si Hesus, katotohanan lahat ang kanyang itinuro. At dahil ang mga alagad ni Hesus ay mga katulong ni Allah, tama ang kanilang mga isinulat na katuruan ni Hesus.

Ako ngayon ay sumampalataya na kay Hesus.

Binabati kita! Gumawa ka ng isang pagpapasya na babago sa iyong buhay. Maaaring mayroon kang mga katanungan kung paano ka magsisimula sa iyong pamumuhay bilang isang Kristiyano. Narito ang limang panuntunan mula sa Salita ng Diyos upang iyong magsilbing patnubay. 

1. Tiyakin mo kung nauunawaan mo ang tungkol sa kaligtasan.

Sinasabi sa atin sa 1 Juan 5:13, “Isinusulat ko ito sa inyo, kayong nananalig sa Anak ng Diyos, para malaman ninyo na may buhay kayo na walang hanggan.” Nais ng Diyos na maunawaan natin ang ating kaligtasan. Nais niyang lubos ang ating paniniwala na nakatitiyak tayo na tayo ay ligtas na. Balikan natin ang mga mahalagang bagay tungkol sa kaligtasan:

a. Lahat tayo ay nagkasala. Lahat ay nakagawa ng mga bagay na hindi nais ng Diyos (Roma 3:23).

b. Dahil sa ating mga kasalanan, nararapat lamang na parusahan tayo ng walang hanggang pagkahiwalay sa Diyos (Roma 6:23).

k. Namatay si Hesus sa krus para sa atin upang bayaran ang ating mga kasalanan (Roma 5:8; 2 Corinto 5:21). Siya ang nagtiis ng parusa na nararapat sa atin. At ang kanyang muling pagkabuhay ang ebidensya na sapat ang kanyang bayad para sa ating mga kasalanan.

d. Pinatatawad ng Diyos at inililigtas ang lahat ng sumampalataya kay Hesus at nagtitiwala sa kanyang kamatayan bilang pambayad sa kanilang mga kasalanan (Juan 3:16; Roma 5:1; Roma 8:1).